Communicatie

Met mijn 11 weken begin ik steeds meer van mijn omgeving te snappen. Zo begrijp ik dat een tut geen melk geeft, dat een plastic speen meestal ontdooide moedermelk betekent (met een beetje geluk is wel alle melk ontdooid voordat ik hem krijg, maar dat is geen garantie) en dat een tepel lekker warme verse moedermelk inhoudt. Tegenwoordig word ik soms voor de gek gehouden met een plastic speen waar van die vieze kunstvoeding in zit, maar die tuf ik gewoon bij de eerste druppel uit. 

Ook snap ik dat ik mijn handje kan gebruiken om op de sabbelen, en dat als ik op mijn buik gelegd word, ik met mijn hoofd omhoog meer zie dan met mijn hoofd naar beneden.

Maar wat ik nog niet zo goed begrijp, zijn de gesprekken die papa en mama met mij voeren. Soms kan ik gewoon niet precies achterhalen wat ze mij nu precies willen zeggen.

Kijk, dit is voor mij wel duidelijk:

(Mama)

‘Dag lieverd, ik zie dat jij zo lekker geslapen hebt, zullen jouw luier even verschonen?’

(…)

Hoewel ik niet het idee heb dat ik hier enige zeggenschap of keuze in heb, is de bedoeling mij op zich wel duidelijk. 

En ook dit soort vragen kan ik nog wel plaatsen:

(Papa)

‘Dag mannetje, denk je dat mama nog een beetje melk voor jou heeft?’ 

(…)

Soms krijg ik dan nog opties voor chocomel of karnemelk, maar eigenlijk eindigt dit altijd zoals ik verwacht: aan de tiet.

Maar met het volgende gesprek begint het voor mij al een beetje lastig te worden:

(Papa)

Dag grote man, heb jij zo lekker geslapen?

Zullen wij eens even jouw broek verschonen?

Ja? 

En dat mama dan voor ons een lekker kopje koffie gaat maken?

Ja?

Denk je dat dat een goed idee is?

En met een lekker stukje chocola erbij? 

Ja he? 

Daar hebben wij wel zin in!

(…)

Ik heb dus nog nooit zin gehad in chocola. Ik weet nog niet eens wat chocola is. En koffie idem. Hoezo zou ik willen dat mama voor mij een kopje koffie gaat maken?

Een andere lastige dan:

(Mama)

Dag lieverd, kun jij zo lekker lachen?

Denk jij dat papa al een beetje uit bed aan het komen is?

Nee he? 

Nee… het is nog heel stil daar in bed…

Maar misschien wordt het toch eens tijd dat papa op gaat staan, denk je niet?

(…)

Kijk, nergens om. Maar ik lig hier op de verschoonmat naar het plafond te staren, terwijl jij naar het bed aan het kijken bent. Het lijkt mij dus vanzelfsprekend dat van ons tweeën ik niet degene ben die weet of papa al aan het opstaan is, en of dat wel of niet tijd aan het worden is..

En zo zijn er nog veel meer gesprekken die ik niet helemaal kan plaatsen. Gelukkig klets ik gewoon een eind weg en lijken papa en mama dat ook leuk te vinden. Maar als ik later groot ben zal ik ze nog eens adviseren om rechtstreeks met elkaar te communiceren.

Veel liefs,