Hormonen

10 weken lang ben ik al op deze wereld en tot nu toe bestaat mijn leven vooral uit knuffelen, eten en slapen. En al deze activiteiten doe ik samen met mijn papa en mama. Een onwetende zou zich afvragen: die raken daar dan zeker wel een beetje op uitgekeken inmiddels.. ? Maar dat werkt zo dus niet. Sterker nog, er blijkt een soort papa en mama hormoon bij vrij te komen: hoe meer knuffels, hoe meer hormonen, en hoe meer hormonen, hoe meer knuffels. Een zelfversterkend proces met een bijzondere uitwerking.

Papa wordt bijvoorbeeld tegenwoordig met een grote glimlach wakker als hij weet dat zijn eerste taakje van die dag het verschonen van een zware nachtluier is. (Voor wie zich afvraagt: een nachtluier heeft de hele nacht moeten doorstaan en staat tegen de ochtend dus zowel voor als achter strak van de absorptie van allerhande lichaamsstoffen. Het behoeft vast geen verdere toelichting dat deze luier alleen door gevorderden zonder nevenschade vervangen kan worden). Tijdens het verschonen kletst papa dan de oren van mijn hoofd: of ik lekker geslapen heb, wat we allemaal gaan doen die dag, dat mijn luier zo vol zit (en hoe trots hij daarop is), welke kleertjes ik aan krijg en hoe lief dat ik ben. Bij ieder kreetje waarmee ik terugklets stijgt het humeur van papa naar grotere hoogten. Zijn trots en vertedering nemen daarna nog verder toe wanneer we samen terug in bed kruipen en ik tegen zijn arm weer in slaap val. Hij heeft tegenwoordig eigenlijk nooit echt zin om te gaan werken en geeft mij 100 kusjes om de tijd te overbruggen tot we elkaar weer kunnen zien (vaak is dit al vrij snel, want tussen het werk door komt hij regelmatig spieken om te kijken hoe het met mij gaat). De vermoeidheid die papa voorheen aan het eind van de werkdag uitgeblust deed neerploffen op de bank heeft plaatsgemaakt voor enthousiasme dat hij mij weer kan zien en ’s avonds voordat we gaan slapen kijkt hij in mijn wiegje en zegt tegen mama: hij is lief he?

En dit is niet alleen een vaders dingetje, ook bij mama gebeuren er merkwaardige dingen. Zo is zij de hele dag (en nacht) met mij in de weer, maar heeft toch de neiging om als ik lig te slapen op haar telefoon naar foto’s van mij te gaan kijken (en op die  foto’s lig ik meestal ook te slapen… mama heeft gelukkig zelf wel door dat dit wat inefficiënt is). 

Papa en mama zijn dus graag en veel met mij in de weer. Iedere dag opnieuw weer. Gelukkig heeft al dit getutter een belangrijke functie, namelijk bijdragen aan een veilige hechting. En een veilige hechting -zo heeft mama geleerd- zorgt ervoor dat de kans groter is dat ik straks een lieve, verstandige, emotioneel stabiele puber word.

Dus met dit goede doel in het achterhoofd knuffelen wij nog maar even door. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *